Het woeste water…

Ieder nadeel heeft z’n voordeel is hard op weg om een bekend Nederlands gezegde te worden. Waarschijnlijk omdat het in zo veel situaties van toepassing kan zijn. In ons geval is het nadeel: regen, héél véél regen. Het voordeel is: veel trainingsmogelijkheden voor Bauke.

Foto van Bauke terwijl hij zwemt
Bauke januari 2011 (Foto: Merel Wilken)

Bauke heeft het namelijk niet zo heel erg op water. Oh ja, hij kan er uren naar kijken, zeker als wat op het water te zien is. Maar in het water? Nee da’s voor honden die daar speciaal voor zijn. Niet voor Bauke.

Net als veel andere pups heeft Bauke moeite met water, zeker water waar hij de bodem niet kan zien. Zolang meneer niet aan de lijn zit is dat geen probleem. Hij gaat er gewoon omheen. Geen afstand te ver, zolang hij maar niet dóór het water hoeft.

Voldoende aanleiding dus om regelmatig toch het water op te zoeken. Vandaag was dat niet moeilijk. De velden waren zo verzadigd dat er grote plassen op stonden. Maar ja, als eigenzinnige draadhaar betekent dit dat je dus geen stap meer verzet. Alleen maar achteruit: de weg die je gekomen bent. Ook een baas die tot aan z’n kuiten in het water staat en zich enthousiast staat uit te sloven met aanmoedigingen kan daar geen verandering in brengen.

Gelukkig had ik, stom toevallig, een van Bauke z’n favoriete speeltjes bij me. Met een onaangelijnde hond lekker over het veld struinen. Tijdens het lopen gooi ik het speeltje van de ene naar de andere hand. En voila, als door een magneet is daar ineens Bauke. Spontaan volgen, zo griezelig attent, onvoorstelbaar. En ja als je dan de perfect volgende hond hebt dan beland je als voorjager ineens midden in een diepe plas. Nog sterker: als perfect volgende hond sta je zelf ook ineens tot aan je buik in een diepe plas met water.  Ieeekkk, ja de verbazing is aan alle kant van het jonge draadhaartje af te lezen. Hoe zijn we hier nu terecht gekomen? Op lange tenen, alsof hij op eieren loopt, werkt Bauke zich weer op vaste grond.

Tot ieders verbazing waren daarna de plassen geen probleem meer. In volle vaart er doorheen is prima. Aangelijnd naast de baas is ook prima. Kortom het troebele woeste water is geen probleem meer. Eens kijken hoe lang dat zo blijft.

Hoe dan ook: het is een lekker ventje en dat is ie…

Emmeren met het vooruitsturen…

(foto: Sander van Iersel)

 

Dikke sneeuwvlokken dwarrelen omlaag terwijl ik met een warme kop thee onder handbereik en Bauke aan mijn voeten dit stukje schrijf.

Vanmiddag hebben we met z’n allen lekker getraind met Bauke in De Venneperhout. Het was droog, zwaar bewolkt met een stevig briesje. Geen twijfel waar de wind vandaan kwam. Kortom: lekker trainingsweer!

Een grote hond en zijn grote dummy…

Al een tijdje wisselen we de puppydummy af met een ‘gewone’ lichte dummy. Tot voor kort was deze nog wel wat aan de grote kant voor zo’n klein puppenbekkie. Nu is Bauke in zijn ogen al een hele grote hond en wil hij de gewone dummy wel uit de hand aannemen maar van de grond oprapen gaat nog niet helemaal trefzeker. Geeft niet, komt wel. We zetten er geen druk op.

Om het wat uitdagender te maken laten we soms ongezien een dummy vallen die Bauke, na enkele minuten doorgelopen te hebben, mag zoeken. We zetten de hond in vanaf een plek waar hij de dummy niet kan zien liggen, tegen de wind in. Na het commando ‘vooráán’ ging Bauke zonder al te veel moeite van ons weg om vlot op verwaaiing de dummy te vinden. Dat is natuurlijk super-braaf. Vervolgens het commando ‘apport’ waarna Bauke die grote dummy oppakte en vlot mijn kant op kwam. Het voorkomen ging niet helemaal soepel. Die grote onhandige dummy en juveniel klooierig gedrag van Bauke maakte de afwerking nogal rommelig. Na twee herkansingen kwam meneer eindelijk goed voor en na een stevige knuffel en een forse lik vervolgden we onze weg.

De lange lijn: zo normaal mogelijk

Bauke had nogal de neiging om meer met de lange lijn bezig te zijn dan met de oefening die we in gedachten hadden. Daarom kiezen we er nu voor om de lange lijn aan te haken, lang voor de start van de oefening. De lange lijn sleept vervolgens tijdens het vrije lopen achter Bauke aan, die er na verloop van tijd geen aandacht meer aan schenkt.

Vooruitzenden en komen op bevel

Op een iets ruiger terrein hebben nog even getraind op vooruitzenden/ komen op bevel. Met het stevige briesje en de nogal onstuimige houding van Bauke in gedachten kozen we voor een opzet met één emmer en de lange lijn.

De opzet is simpel. Één witte emmer als markeerpunt, ondersteboven zonder beloning. De hond aan zowel de lange lijn als de normale jachtlijn. Inzetpunt zo’n 25-30 meter van de emmer met de wind in de rug. De hond wordt neergezet met de neus in de richting van de emmer. Heeft zo dus géén verwaaiing vanuit de richting van de emmer. Onder het herhalen van het commando ‘vooráán’ lopen we samen in versnelde pas naar de emmer. Wanneer de hond bij de emmer is toont een helper een hondebrokje en laat de hond er aan snuffelen zonder dat hij het kan opeten. Vervolgens legt de helper, terwijl de hond toekijkt, het brokje op de emmer. Voorjager en hond gaan vervolgens in normaal tempo en met een ruime bocht terug naar het inzetpunt. Die ruime bocht is belangrijk omdat die ons in staat stelt om de hond in de goede richting te zetten zonder gedraai en geworstel op de vierkante meter.
Bauke is een brave hond en, regelmatig maar niet te vaak, zeer gezeggelijk dus tot zover ging alles van een leien dakje. Op het inzetpunt gaan zitten was ook geen probleem. We zijn overigens het commando ‘zit’ ook aan het combineren met één stoot op de rolfluit. Werkt prima! Na het afdoen van de jachtlijn zat Bauke rustig, alleen aan de lange lijn. Na het commando ‘vooráán’ ging hij vlot naar de emmer waar het brokje in een flits in het binnenste der draadhaar verdween. Na het verbale- en fluitcommando ‘kom vóór’ maakte Bauke vlot aanstalten om mijn kant op te komen. Tot de laatste 10 meter. In die laatste 10 meter ontdek je als hond ineens allerlei dingen die leuker zijn en lekkerder ruiken dan je eigen baas. Maar ja, je ontdekt óók dat je aan een lange lijn zit en dat de baas dus het laatste woord wil hebben. Als hond met haast kies je er dan voor om vóór te komen en zo snel mogelijk te gaan zitten op een manier waarop je, na de beloning, ook weer zo snel mogelijk weg kan. Tja, het vooruitzenden en komen op bevel is nu eenmaal geen democratisch proces en onderhandelen is nog steeds niet aan de orde. Dus onder het motto: I move away-you move to me… hebben we met hulp van de lange lijn net zo vaak afstand genomen en voorgekomen totdat dit vlekkeloos ging. Dat leverde natuurlijk een fijne knuffel als beloning op.

Lang leve de lange lijn…

Voorlopig doen we vooruitzenden en komen op bevel nog maar even met de lange lijn. Dan hebben we iets betere correctiemogelijkheden en dus ook méér gelegenheid om een correcte uitvoering af te dwingen én dus te belonen!

De ultieme beloning en de ultieme test…

Na de laatste oefening mocht Bauke natuurlijk vrij het veld verkennen en kreeg al snel gezelschap van een forse en speelse Drentsche Patrijsreu. Helemaal geweldig zo’n kameraad die hard kan lopen. Na verloop van tijd moest ook de Drent zijn weg vervolgen en ontstond hét moment om Bauke vóór te fluiten. Tja, hij hoorde het wel. Keek enigzins verbaasd onze kant op. Wat betekende dat ook alweer? Hij kon het zich niet zo snel herinneren en ging vrolijk door met zijn speelkameraad. Uiteindelijk zijn we meneer maar gaan ophalen. De verleiding was natuurlijk prima maar vóór laten komen mét verleiding, zonder adequate correctiemiddelen laat je wel, letterlijk en figuurlijk met lege handen staan. Dan toch maar oefenen mét de verleiding van andere honden maar áán de lange lijn? Het lijkt ons in ieder geval een optie de volgende keer eens uit te proberen.

Hoe dan ook: het is een lekker ventje en dat is ie…

You move to me, I move to you…

De Baukman weet het bijna zeker. Vrijwel alles dat tot nu toe aan duidelijke regels gebonden was is nu open voor onderhandeling. Het lijkt wel of met het wisselen van de tandjes ook het geheugen ingeruild is voor een nieuw, fris en compleet schoon exemplaar. Of zou het vooruitzicht van een imposante rij tanden een nieuwe impuls aan het zelfvertrouwen geven?

We hebben natuurlijk te maken met het natuurlijke proces van grenzen verleggen en kijken of je een beter plekje in de rangorde kunt krijgen. Wij zijn niet voor één gat te vangen en leven ons opnieuw uit met het stellen van grenzen en regels. Grappig is het in ieder geval wel.  Maar ook wel irritant natuurlijk, net als het tafereeltje in het reclamefilmpje.

Sommige dingen zijn gewoon niet onderhandelbaar, de manier waarop kan natuurlijk wel vermakelijk zijn.

Een bloederig afscheid…

Het is wat…  Je bent zo gek op eten en al dagen krijg je niet meer dan een paar hapjes per keer door je keel. Dat is wat Bauke de afgelopen dagen doormaakte. Was er normaal niet veel aansporing nodig om de etensbak leeg te eten nu was de eetlust ver te zoeken. Ook kauwen op huidbotten was niet meer zo favoriet.

Vanochtend vonden we al een melkhoektand, Er zat er nog eentje stevig in de onderkaak. Vandaag lekker gerend in De Venneperhout. Daar kwamen we een 1 jarige Weimaraner teef tegen met wie Bauke lekker heeft lopen ravotten. Kennelijk was dat effectief want met een bloedvlek(je) op de Weimaraner als stille getuige is het laatste melkhoektandje ook verdwenen.

Dat was thuis direct te merken. De bak met puppybrokken ging ‘s-avonds in één keer schoon op. Daarna lekker kluiven op een hondenkauwgom. We hebben de oude Bauke weer terug.

Natuurlijk zijn we nog niet helemaal uit de gebitsveranderingen. Er staan nog wel het een en ander te gebeuren. Dat zien we wel weer als het zo ver is. Stukje bij beetje neemt Bauke afscheid van zijn melkgebit…

Klik hier voor meer informatie over het hondengebit