Schadebestrijding in de tarwe: snelle snack…

Uitzetten van de lokstal

Voor het eerst dit jaar zouden Bauke en baas mee mogen op schadebestrijding. De telefoon piept: “verandering van plan: we spreken af bij een andere boer…” En dus melden we ons ruim voor het afgesproken tijdstip op het afgesproken erf.

Daar is het een drukte van belang: het is oogsttijd. In de verte zien we de combine, omgeven door een grote stofwolk, over de akker kruipen. Enorme trekkers met nog grotere wagens er achter vervoeren de gedorste tarwe naar de schuur. En dus wijzigt het plan opnieuw. Op naar een buurerf. Drie mannen en twee staande honden gaan op pad.

Bauke neemt zijn plek op het talud van een sloot langs een blok tarwe.

Bauke op post

Aan de rand van het blok tarwe zetten we een lokstal voor duif en kraai uit. Daarna is het wachten. Er vliegt niet veel. Nou ja, op de onafgebroken stroom vliegtuigen na.

Wij kiezen post tussen de twee geweren in. Vanaf onze plek kunnen we vanwege de rietdekking niet het maaiveld zien. En dat is lastig.
Want na verloop van tijd klinkt rechts van ons een schot. Raak! Maar waar? Ik kruip uit de diepe sloot en haal Bauke er bij. Het geweer geeft richting en afstand door, 1oo meter… Ik geef Bauke de inzetlijn aan, Voooráán! En weg is hij. Te vroeg wijkt hij van de lijn af. Prrrrr…, zitfluit.
Voooorááán! En weer vertrekt hij. Op flinke afstand krijgt hij het commando ‘ZoekApport!’ Baukmans gaat daar wind halen en zoekt het stuk akker af. Tevergeefs. Potverdikke… Het is geen training en dus hebben we niet de tijd om alle punten op alle ‘i’ te zetten. Ik loop dus zelf op. Het geweer geeft aan “hij ligt veel verder”. Bij Bauke aangekomen geeft zet ik hem opnieuw naast me, geef de lijn en ‘Voooráán!’ En weg is hij weer. Op ongeveer 35 meter ziet Bauke de duif en brengt deze model voor. Tjee, dat was inderdaad een flink eind weg. En dan is het best lastig als je het stuk zelf ook niet hebt zien vallen. “Ik zei toch dat ie een eind weg lag…” roept het geweer lachend bij onze terugkeer. De duif gaat voorlopig even in de lokstal en wij nemen onze post weer in.

Bauke is alert, extra ogen zijn welkom.

Na verloop van tijd opnieuw schot. De andere hond komt in actie. Bauke mag na verloop van tijd nog even assisteren bij het binnenkrijgen van de tweede duif. En weer nemen wij onze post in.

Dan zien we een buizerd over komen. Mooi gezicht en dat moet hij ook gedacht hebben. Ik hoor links naast me “Zag je hem…?” Nou nee, onderin die sloot zie je niet veel. De buizerd kon de verleiding van de lokstal niet weerstaan. Al dat voer dat gewoon blijft zitten terwijl je overvliegt… Ongehoord! En dus hoorde het linkergeweer de klauwen van de rover op het kunststof van de lokduif. Hij tilde de lokduif van zn standaard om er achter te komen dat dit niet kon kloppen. Dit was wel heel erg ‘pigeon-light’ De nepduif werd gedumpt en de buizerd droop af. Hij had kennelijk gehoopt op een snelle snack.

Wij vonden het ook mooi voor een doordeweekse zomeravond. Terwijl de combine onverstoorbaar dorste gingen we terug naar het erf.
Een gezellige nazit met koffie, koek en een zonsondergang maakte het tot een mooie avond in het veld. Ja, ook al kwamen er maar twee duiven op het tableau.

op naar de nazit

 

Geef een reactie