Jacht, honden en ijs: kantje boord…

Natte plunje na een gevaarlijk avointuur | foto: Gerrit van Alphen

Zuid-Hollandse jager Gerrit deelde een foto met ons. En nu eens niet een foto van z’n hond Vera in actie. Neen, een foto van z’n natte plunje. Gerrit wil hier graag het schokkende verhaal achter de foto, als indringende waarschuwing, met ons delen: “Hoe meer er alert blijven en leren hoe beter.”

Een mooi begin, prachtig weer…

Een waslijn? Ja, vandaag een wat andere foto dan een hond…
Vandaag vossenjacht. Eerste drift: Vera werkt geweldig. Wind halen en tegen me in terug jagen. Fazanten gestaan hazen voor gebracht gewoon degelijk het riet uit jagen. Top! De tweede drift: idem. De derde drift gaat langs een vaart Samen de rietkraag uit jagen met op de kop een paar postgeweren. Eerste stuk geweldig was ook prachtig weer. Eenden tientallen laag vanachter ’t riet binnenschot stijgend voorbij. Talingen en zelfs een snip. Maar toen wat gekraak tussen Vera en mij in. Gelijk scherp…

Vera!

Een grauwe gans met gebroken vleugel glijdend en glibberend als Donald Duck met z’n kop op het ijs, kont omhoog, krabbend en tollend het ijs op met veel gegak en lawaai. Normaal boem, de afronding een formaliteit. Nu bewust niet in verband met Vera en het ijs. Gans haalt open water en verdwijnt aan overkant in het riet. Verder hoor ik niks zie niks.
Stil…, ik roep “Vera!” en meen wat geplons te horen. Ik loop snel door, kijk door het riet en zie Vera een meter of acht uit de kant door het ijs gezakt op het ijs hangen. Kan even niks…

Die blik…

Vera geeft alles maar komt er niet op en het ijs breekt niet af. Ik sla met geweer veel te hard op t ijs… Geen effect! Ik trap het kapot en sta tot m’n knieën in het water, na nog een flinke stap tot mijn middel. Het ijs breekt niet meer. 2,5 cm dik? Nog een stap, het water staat zo’n beetje tot m’n keel en ik breek met alles wat ik heb een vierkante meter ijs uit, de rest scheurt en breekt.
Die blik in de ogen van Vera…vergeet ik nooit meer! Vera was al keer onder geweest en kon niks meer! Met haar laatste kracht komt ze nog één keer en verdwijnt kopje onder. Ik grijp net haar oor en trek haar naar me toe en direct de kant op! Dit had geen halve minuut meer moeten duren!!! Laat staan dat ze onder het ijs was geschoten!!!…..

Kantje boord

Vera verstijft en in shock ik doornat en geen tijd gehad kleren uit te doen. Gelijk proberen Vera in beweging te krijgen maar dat lukt nauwelijks. Verstijft en in shock. Snel naar de boerderij waar we door de gastheer enorm geholpen werden. Vera eerst afgedroogd en 2 warmtedekken aan en in een deken gerold. Gelukkig hebben we een tas vol dekjes en een warme deken in de auto. Na het opwarmen zie ik Vera opknappen en beter uit haar ogen gaan kijken. Heb haar in een deken in de bench gelegd. De auto stond in de zon en heb het even aangekeken. Zelf droge kleren gekregen en de laatste drift nog gepost. Het is dus goed afgelopen maar dit was echt kantje boord! Een verlate nieuwjaarsduik…..Zelf nu zere benen van de kou. Vera heeft goed gegeten en ligt met dek aan op de bank tussen tegen 2 zwarte labs.

Ben er klaar mee!

Veel geleerd en ik had mazzel dat ik groot en best sterk ben!!! Vergeet dat trainen om groot te doen en alles zogenaamd onder controle met ijs!!
Je kunt niks als ze er onder schieten. Ik heb veel meegemaakt en gezien en ben niet flauw of moeilijk met m’n praktijkhonden!

Jagen en te dun/ gevaarlijk ijs…? Ik ben er echt helemaal klaar mee!!

Gerrit.

Geef een reactie