De laatste van het jaar…

20161230_115500_akker_650x212

De kruitdampen trekken door de straat. De jaarwisseling is in Nederland pas over drie uur maar het vuurwerk doet anders vermoeden. Ik heb net een haas panklaar gemaakt en mijmer nog even over de dag van gisteren…

De vorige hazenjacht hebben we gemist omdat we op Texel waren. De mannen besloten dat de laatste hazenjacht van het jaar op vrijdag 30 december was. Of ik met Bauke ook kwam….? Wat dacht je? Já, gráág!

Als ik het boerenerf opdraai staat een gezelschap ‘in ’t groen’ al gereed om te veld te gaan. Er gaan een aantal gasten mee, waaronder een jonge drijver voor wie het de eerste hazenjacht is. Spannend! Het is mistig, net als twee weken geleden, maar wel een stuk kouder. De rijp staat nog op het veld.
In overleg besluit men om de driften haaks op de normale richting te doen: we lopen de breedte van de velden. Dit betekent wel dat we in iedere drift meerdere sloten moeten passeren. De Weimaraner Langhaar van Peter en Bauke zijn honden van dienst. Ieder bedient een kant van de linie.

linie in de mist

De hazen zijn ril, het is mistig maar we zien toch een behoorlijk aantal op de lopers gaan. Bauke is onrustig, heel erg onrustig. Zodra hij Heer Lampe ziet vertrekken laat hij zich horen. Héél irritant. Als voorjager staat het schaamrood op je kaken. Maar ja, op het moment zelf doe je er weinig aan.

We lopen een paar driften, over veld en door sloten. Er komen 8 hazen op het tableau. Aan onze kant van de linie hoeft Bauke niet in actie te komen: alle hazen kunnen geraapt worden.

Na een gezellige nazit krijg ik de kans om een haas mee te nemen. Dat is natuurlijk prachtig: een paar uur in het vrije veld en dan wat van de oogst naar huis mogen brengen.

Thuis aangekomen was er voor onze jonge korthaar Syb gelegenheid om voor de eerste keer kennis te maken met een ‘warme haas’.

Syb maakt kennis met Heer Lampe

Haas aan de unsterDaarna verdween Heer Lampe in de garage om af te koelen. Het was een mooie ‘volle haas’: de unster gaf ongeveer 3,5 kg aan.

Dit keer koos ik er voor om het haas niet al te lang te laten ‘adelen’ of  ‘besterven’ En dus ging langoor na iets meer dan 24 uur al uit z’n jas. Ik  volgde dezelfde aanpak van meesterpoelier Pieter van Meel die ik sinds de allereerste keer gebruik.

Wat opviel, in vergelijking met andere jaren, is de vetreserve die dit haas had. Ik had recent in jagerskringen al gehoord over de ‘vette’ hazen dit jaar. Het uitkleden en opdelen van het haas ging relatief vlot. Het vliezen ging iets trager…
En zo verdwenen een karkas (voor de bouillon), twee mooie rugfilets en voor- en achterlopers in de vriezer. De kleine Syb vond het allemaal maar wat spannend.

Ook al was de laatste keer dit jaar voor mij als voorjager niet om over naar huis te schrijven, we kijken toch terug op mooi jaar. We zijn blij met de kansen die we krijgen om mee te gaan.

Rest ons nog…

Wij wensen u een gezond en kansrijk 2017!
vuurwerk

 

 

 

Geef een reactie