Van de pot gerukt…

Bauke zou voor een verrassing zorgen…

een drift tijdens de hazenjacht

Voor ons is een doordeweekse maandag niet echt een gebruikelijk moment voor de hazenjacht. Maar op de vraag of ik aanwezig kon zijn antwoordde ik direct: “ja, Bauke en ik  zijn van de partij”. De maandag begon mistig maar vrij snel werd de mist verdreven door een krachtig zonnetje. Het zou nog aardig warm worden.

Direct na de lunch meldden wij ons op het boerenerf. Na de begroeting van de geweren gingen we achterin een busje op weg naar een ander boerenerf alwaar we de eerste drift zouden beginnen. Nou, daar was Bauke het niet helemaal mee eens. In plaats van de vertrouwde gang het veld in moest hij plaatsnemen in een donkere bus. Gelukkig duurde de onrustige rit niet al te lang en konden we aan de slag. Tijdens de vier driften die zouden volgen hoefde Bauke maar twee keer in actie te komen. Nou ja….

Ze waren best ‘ril’ vandaag. We zagen meerdere hazen, ruim buiten schootsafstand, op de lopers gaan om een goed heenkomen te zoeken op buurpercelen. Een enkele haas werd gestrekt en kon eenvoudig geraapt worden. De eerste keer dat Baukmans in actie moest komen was het nalopen van de oever van een watergang. Er was op heer Lampe geschoten maar het was onzeker of deze ook echt hagel had gehad. Omdat het haas bij het talud uit zicht was verdwenen moest er zekerheid komen. En dus werkte Bauke de oever van waterlijn tot en met bovenzijde van het talud over de hele perceelbreedte uit. Als het haas zweet had verloren dan zou Bauke absoluut tekenen. Dit was niet het geval en dus trokken we de conclusie dat heer Lampe er ongeschonden van af was gekomen.

Bij de volgende drift gebeurde er iets bijzonders. De linie bewoog zich traag over ‘het zwart’. Ik zie op een gegeven moment de kop van Bauke naar beneden gaan, ik hoor bekend geklaag en zie een paar achterlopers uit zijn vang steken. Zijn kop komt omhoog en aan de andere kant zie ik een paar grote, angstige ogen. Tjee, dit is een klein haas. Ik breng mijn hand onder zijn kop om het haas op te vangen. “Bauke, lós!” Mijn draadharige maat laat direct los, ik krijg echter geen kans om het haas aan te pakken. Het kleine haas springt van mijn hand en kiest het hazenpad. Het geweer aan mijn rechterzijde ziet het haas voorlangs komen maar besluit dat het haas zijn vrijheid verdient heeft. En dus kijken we met genoegen het kleine haas na totdat deze uit het zicht is verdwenen. Bauke was het er hoorbaar echt héél erg mee oneens.
Tjonge, dat ging snel. De oudere, meer ervaren hazen zijn ril en gaan vlot lopen. Dit jonge, onervaren exemplaar koos er voor om vast in de pot te blijven liggen in de hoop onopgemerkt te blijven. Normaliter is dat geen gekke strategie. Een gedrukte haas geeft weinig verwaaiing af en op zwartgrijze akker is een stilliggende haas ook niet heel eenvoudig te zien.
Maar nu liep Bauke er echt letterlijk overheen. Hij hoefde zijn kop alleen omlaag te brengen om het haas vast te zetten en uit z’n pot te tillen.

In een volgende drift zie ik in mijn linkerooghoek beweging. Bauke ziet het ook. We zien het linkerflankgeweer schouderen, horen het schot en zien haas over de bol gaan. “Bauke appórt!” en en weg is meneer. “Hèhè, eindelijk”, je ziet het hem denken.  Vlot is hij weer terug met zijn eerste en enige apport van de dag. Aan het einde van deze drift zijn weer terug op het boerenerf  en kan de nazit beginnen. Ik schrijf dit stukje en Bauke ligt op zijn kussen te piepen en te schokschouderen. Meneer beleeft de middag in zijn dromen opnieuw. Een bescheiden tableau maar wel een gezellige, gedenkwaardige middag gehad. Wat wil een mens met hond nog meer…?

Nou, snel nog een keer….
Komend weekend dan maar?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.