Zweetwerktraining: verleidelijke vrouw…

Terrein zweetwerktraining

Aan de slag op  het rode spoor. De leerpunten van de vorige keer waren ter harte genomen.
Maar nu zou de uitvoering gedomineerd worden door een verleidelijke vrouw.

Leeftijd doet er toe

Ter voorbereiding werd met hulp van GoogleEarth een terreinverkenning gedaan.
Het zag er zo mooi uit. Een overzichtelijk terrein met een regelmatige aanplant.

20160206_uitgezetspoor_650x229

Ideaal om een strak spoor te lopen met de wind in de rug. Met drie haken en een stuk open terrein zag het er goed uit. Ter plaatse met een fles zweet, verse huid en markeermateriaal bleek het iets anders. De onderbegroeiing was zo dicht dat er geen doorkomen aan was. Ook een ree zou hier niet doorheen gaan. De les: de satelietfoto´s verschillen nogal qua leeftijd. Check dus altijd onderin het scherm de datum. En zo ging ons mooie recht-toe-recht-aan spoorplan het spreekwoordelijke raam uit.

Leggen van het spoor…

Ter plaatse moest ik op zoek naar een andere plek voor de ‘aanschotplaats. Het was zwaarbewolkt maar droog, een matige wind uit zuidwestelijke richting en een temperatuur van rond de 10 graden C.

Wat op de satelietfoto op open ruimte leek was in de praktijk begroeid met een varieteit aan hoge grassen, struikgewas en braam. Een indruk krijg je van de foto bovenaan dit stukje.

Het spoor bestaat uit zweet en hier en daar gestempelde of gesleepte verse huid.
De aanschotplaats bestaat uit een plakje teruggeschraapte grond, ruim zweet, wat snijhaar en stempels van de verse reehuid.

Ik zet de GPS tracker aan en ga op pad. Halverwege kom ik een heel erg drassig stuk tegen. Mmmm…, ik kan er niet omheen. Toch maar door, we zien wel.. Ik steek een pad over en 350 meter van de aanschotplaats bereik ik een plek waar het stuk komt te liggen.

Met een ruime bocht, om niet over het spoor te lopen, ga ik terug naar de auto, op weg naar een verse bak koffie.

Verleidelijk…

Na ruim drie uur zijn we terug. Terwijl mijn lief bij een ongedurige Bauke in de auto blijft ga ik op pad om het stuk op de eindlocatie te leggen. Terug bij de auto is er aandacht voor rust. Alleen als Bauke rustig is gaan we verder. Het duurt dus even voordat we bij de aanschotplaats aankomen. Tijd voor het vaste startritueel….

Ik leg Bauke op 5 meter afstand van de aanschotplaats neer, de zweetlijn ligt naast hem klaar. De wind komt van schuin rechtsachter. Terwijl ik de aanschotplaats onderzoek zie ik Bauke een paar keer de neus naar rechts draaien. Terug bij de hond gaat de zweetband om, de handschoenen aan (leerpuntje van de vorige keer). Met een hoge kophouding neem ik Bauke mee naar de aanschotplaats. Hij onderzoekt en wil al direct weg. Ik blijf staan, hij onderzoekt verder. Ik zie dat hij de goede ‘uitgang’ heeft. Zachtjes zeg ik “Zoek de bok!”. Bauke gaat met de neus bij de grond weg. Ik blijf staan en laat de leren lijn tussen mijn vingers door glijden.

Zolang Bauke goed op het spoor loopt gaan we door, stopt hij of wijkt hij af dan stop ik.

20160206_zweetspoor_650x249

Zo gaan we voort. Het gaat lekker, we draaien door een houtwalletje een meer open gebied in. Met de handschoenen aan heb ik prima grip. Al wil Bauke met een noodgang, ik hang aan de rem. Het is grappig om te voelen wanneer Bauke op het spoor loopt en wanneer hij ‘zoekt’. Op het spoor is er een gelijkmatige kracht op de lijn…

Na een meter of zestig breekt Bauke uit naar rechts. Ik blijf staan en hou de lijn vast. Bauke keert terug, ik wijs het spoor “Zoek de Bok!¨ Vrijwel direct breekt hij weer naar rechts uit. De kop hoog, hij is bijna niet meer te houden. Ik wijs het spoor en daar gaan we weer. Dit herhaalt zich vier keer totdat er rechts naast het spoor een fazantenhen op de wieken gaat. Ik besluit om Bauke naast me neer te zetten. Even afkoelen…

Daarna gaan we weer voort. Verbazingwekkend maar Baukmans heeft toch weer aandacht voor het spoor. Maar in het drassige stuk raak ik de markeringen kwijt en raak dus met hond en al van het spoor af. Gelukkig loopt mijn lief een eind achter ons en ziet de markering wel. En dus kunnen we gelukkig  het spoor weer oppikken.
Leerpunt: meer knijpers gebruiken!

We steken het pad over en gaan met een flauwe haak naar rechts en niet lang daarna met een scherpe haak naar links. Met de wind in de rug komen we bij het stuk. Ik laat duidelijk weten heel erg blij met hem te zijn. Bauke heeft helemaal nog geen tijd voor mij. Het gekookte eitje in mijn hand blijft onaangeroerd. Eerst ruiken, kijken en weer en meer ruiken. De verse reehuid is toch wel indrukwekkend. Dan gaat het eitje toch met twee ferme happen naar binnen.

Terwijl Bauke het allemaal ligt te bekijken ruim ik op. Het was mooi, we gaan op weg naar de auto. Het was niet het ideale spoor. De baas die de draad kwijtraakt, die verleidelijke hen die op de wieken gaat. Het drassige stuk waar een spoor gewoon erg moeilijk te vinden is. Maar we zijn bij het stuk gekomen en het ging weer veel beter dan de vorige keer.

Geef een reactie