Van zandbaard tot kroosstaart…

makro_bovenaanzicht_650x206

Vanaf half juni lag onze groepstraining bij JHS-Hubertus stil vanwege de zomerstop. Voor velen brak een periode aan van proeven lopen, een enkeling bracht de hond ook voor in de jachtpraktijk in het kader van schadebestrijding. Nu was het tijd om de draad weer op te pakken. Bauke en baas traden aan voor de eerste groepstraining na de zomerstop.

Omschakelen…
IMG_6039_Bauke_strand_zandbaard_650x427Voor ons de eerste maar voor de groep alweer de tweede training in het najaarsblok. Bauke had vorige week hele andere dingen aan de kop. En wij ook. Wij genoten van een heerlijke vakantie op Ameland waar Bauke vrijwel iedere dag lekker op strand en in de zee te vinden was. Meneer lag dus geregeld na te genieten met een dikke zandbaard.

Na een heerlijke ontspannen tijd op een zeer wildrijk eiland was het tijd om weer om te schakelen naar serieuzere onderwerpen. Het najaar staat traditioneel in het teken van meervoudig apporteerwerk.

Het programma
Deze eerste najaars-groepstraining kende een vrij simpel maar daarom niet minder eenvoudig programma:

  • Meervoudig apport: markeren over grote afstand/ verloren apport
  • Verloren apport uit dichte dekking
  • Apport van verre loper over breed water
  • Kort apport van konijn
  • Kort apport van kauw

Meervoudig apport: markeren over grote afstand/ verloren apport
Situatie: de grens tussen een groot, langwerpig terrein en een blok met dichte dekking en bomen. De werper staat op 150 meter van het inzetpunt. De wind komt (gezien vanaf het inzetpunt) van links en staat vrijwel haaks op de inzetrichting.

Het is de eerste oefening sinds weken. Spannend. Met Bauke vooraf even kort ingelopen. Even een beetje (!) basisappèl er op. Dan zijn we aan de beurt. Bij het oplopen zie ik de kop van  Bauke al in de wind draaien. Nee! Dat is niet de bedoeling. “Let op, tcha, tcha, tcha…” probeer ik Bauke alert te krijgen op de werper. Dat lukt. Hij kijkt, ik steek mijn hand op, de werper gooit….. Bauke ziet de dummy vliegen. Niet te lang wachten… “Bauke apport!” En weg is meneer. Als een speer is hij weg…., om na 20 meter tegen de wind in te draaien. Want waarom zou je 150 meter rennen om een dummy te halen als je dichtbij ook spannende dingen kunt beleven. Dus influiten, opnieuw inzetten en nu gaat Bauke pas na 50 meter tegen de wind in: er zit verbetering in zullen we maar zeggen 🙂 . Maar toch niet de bedoeling en dus influiten. Nu lijn ik Baukmans aan en loop ik een eindje met hem op. Het muntje lijkt gevallen want nu gaat Bauke door en brengt ook de dummy model voor. We keren direct om zodat Bauke een dummy uit het bos kan halen. Dit gaat probleemloos. Het apport komt helemaal model binnen.

Verloren apport uit dichte dekking
Een eind verderop werd een blok dichte dekking uitgekozen waar opnieuw een apport uit gehaald moest worden. Ook nu geen probleem. Het apport kwam model binnen.

Apport van verre loper over breed water
Vorige week was er al een ‘sleep’ op het eigen terrein maar die hadden wij natuurlijk niet meegemaakt. Dus was er nu voor het eerst sinds maanden weer het onderdeel ‘sleep’. De reglementen noemen ‘de sleep’ formeel het ‘apport van een verre loper over breed water’. Daarmee drukt men uit dat er aan de overzijde van een breed water een stuk is aangeschoten en over een grote afstand is gevlucht. De taak aan de hond om het stuk te vinden. De reglementen omschrijven het onderdeel als: “De hond wordt zonder halsband, los voorgejaagd. De hond moet een aan de overzijde van een breed, diep water ver weggesleepte wilde eend apporteren. Hij dient daarbij gebruik te maken van het
sleepspoor. Het water dient tenminste vijftien meter breed te zijn en zo diep, dat de
hond moet zwemmen om de overkant te bereiken. Bij voorkeur dient de proef zo te worden uitgezet, dat de wind uit een richting komt variërend tussen recht van achter en haaks op die, waarin de hond over het water moet worden gestuurd.
Vanaf de overkant van het water wordt een sleepspoor getrokken, dat afhankelijk van de moeilijkheidsgraad van het water en de geaardheid van het terrein, minimaal honderdvijftig meter en maximaal driehonderd meter lang is. In het spoor moeten minimaal twee haken van ongeveer negentig graden zitten. Aan het einde van het sleepspoor wordt een wilde eend neergelegd. Bij voorkeur dienen aan de overkant van het water de terreinomstandigheden zodanig te zijn, dat de hond die het sleepspoor heeft aangenomen, snel aan het zicht van de voorjager wordt onttrokken. De sleper en zo gewenst ook keurmeesters trekken zich op een zodanige plaats terug, dat hun aanwezigheid en hun loopspoor zo weinig mogelijk stimulerend of belemmerend op de hond werken. De hond mag het trekken van het sleepspoor niet zien. Het begin van het sleepspoor wordt zo natuurlijk mogelijk gemarkeerd en aan de voorjager bekend gemaakt. De voorjager mag de hond naar het begin van het sleepspoor dirigeren. Als de hond het sleepspoor heeft aangenomen, is het de voorjager verboden verdere commando’s te geven. De voorjager mag de hem aangewezen plaats gedurende de gehele proef niet verlaten.”

Ik mocht met Bauke als eerste op dit onderdeel van start. Een vlugge verkenning leerde dat het water dat overgezwommen moest worden zo’n 20 meter breed was met aan weerszijden een brede rietkraag. Het water was geheel bedekt met kroos. Mmmm, dat zou lastig kunnen worden. Bauke heeft meermalen staan twijfelen en weigeren door het kroos te gaan. Maar goed, vertrouwen in je hond hebben is een belangrijk uitgangspunt en dus zette ik Bauke op twee meter uit de rietkraag in. “Bauke vooráán!” en meneer vertrok het riet in, uit mijn zicht. Gespannen wachtte ik af. Tot mijn opluchting zag ik Baukmans kordaat met een zwiepende kroosstaart naar de overkant zwemmen. Door een open plek in het riet klauterde hij op de kant. Met de vingers gekruist gaf ik Bauke het commando “Zoek slééééép!”. Zijn neus naar de grond, even de startlocatie verkennen en weg was hij, uit mijn zicht. Minuten lang zag ik niets dan zachtjes wiegend riet totdat ik gekraak in een portofoon hoorde. “Ron meldt dat Bauke goed op het spoor loopt, hij doet het prima!” kreeg ik van trainer Mick te horen. Het duurde ogenschijnlijk uren voordat ik Baukmans aan de overzijde zag verschijnen met een eend in de vang. Hij ging te water en worstelde zich aan mijn kant door het riet heen om vervolgens de eend ter hand te stellen. Geweldig! Maar ik wist nog niet precies hoé geweldig…
Ik kon nu op het bruggetje zien hoe mijn trainingsmaten het er van af brachten. Het bleek een pittige oefening geweest te zijn.

makro_sleep_275m_650x319

De wind kwam op het inzetpunt van achteren. Na het bereiken van de overzijde had Bauke een sleepspoor met twee rechte haken uitgewerkt met een totale lengte van ongeveer 250 meter. Daarna natuurlijk het stuk terug met de eend in de vang.
Het ging, door de bank genomen, boven verwachting met de hele groep.

Kort apport van konijn
Terwijl  andere combinaties bezig waren met ‘de sleep’ gingen wij aan de slag met een ander (niet zo) favoriet onderdeel: het apporteren van een konijn op een afstand van zo’n 20-25 meter. Maar Bauke liet zich niet kennen en was vlot bij het konijn. Natuurlijk werd dat aan een onderzoek onderworpen. Maar na een korte stoot op de ‘Kom Vóór!’ fluit werd het konijn opgepakt en binnengebracht. Niet helemaal model maar goed genoeg om er voor vandaag tevreden mee te zijn.

Kort apport van kauw
Ons laatste onderdeel van de dag zou een dubbel apport van kauw worden. Ook weer een kort apport. De kauw viel en Bauke haalde en bracht de kauw model voor. Direct daarna nog een keer en ook dit keer ging het model. We waren klaar, het zat er op.

Het ging beter dan verwacht en daar was ik blij mee.

Tijdens een genoegelijke nazit met heerlijke hazelnoottaart, worst, kaas, koffie, thee werd er nog even nagepraat en vooruit gekeken naar volgende week. Dan trainen we weer gewoon ‘binnen’ op het gebruikelijke tijdstip.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.