Een (jacht)hond uit een pakje…

jachthond uit een pakje

Nieuw! Alleen water en brokjes toevoegen!

Een prachtige, krachtig gestroomlijnde hond. Strak in de vacht, een echte persoonlijkheid. Energiek, vitaal, lief voor kinderen en gezin. Alert op gevaar. Stabiel in alle situaties. Volledig los mee te nemen. Blijft met gemak 45 minuten, onaangelijnd voor de supermarkt of het café op u wachten. Voor de jagers: de hond is een uitstekende aanvulling bij het werk vóór en na het schot. U krijgt de hond op een leeftijd van 8 weken, deze is vanaf 3 maanden volledig inzetbaar en hij gaat met gemak 11 jaar mee. Gebruiksaanwijzing is niet nodig! Bestel nu het informatiepakket!

Het klinkt natuurlijk absurd maar toch is dit een realiteit waarmee veel mensen tegen honden aankijken. Ook hondenbezitters en ook eigenaren van jachthonden. Wij lopen er geregeld tegen aan wanneer mensen opmerkingen maken over onze rustige Bauke.
Het is een maatschappelijk fenomeen: we zien iets dat ons aanstaat en verwachten dat ergens kant en klaar te kunnen halen.

De mens denkt naast de natuur te staan…
In het drukke en volle Nederland komen wij met z’n allen steeds verder van de natuur af te staan, en is natuurbeheer en jacht voortdurend ter discussie. Bij de “circle of life” denkt menigeen direct aan Disney. In ons maakbaarheidsideaal is knuffelbaarheid een belangrijker uitgangspunt voor natuurbeheer dan natuurlijke selectie. De natuur is er vooral voor ons, om ons te vermaken. We leren niet meer hoe de natuur werkt en hoe wij er in passen. Nee, we zetten de natuur naar onze hand. Denken we… Wilde zwijnen voeren? Zeugen met biggen lokken? “Nee het mag natuurlijk niet maar het is leuk…., voor de kinderen”

Dat we onze kinderen juist moeten leren om respect voor die varkens te hebben komt bij niemand op. Totdat er ongelukken gebeuren. Menigeen heeft de confrontatie met een wild zwijn met ernstige wonden of erger moeten bekopen. En wat te denken van de inwoners van die plaatsen waar de zwijnenknuffelaars hun werk doen. Je doet op een ochtend de gordijnen open en ziet dat er ‘s-nachts in jouw tuin een kampioenschap grondverzet is gehouden. Niet ondenkbaar…
Dan is leiden in last, gaat de politiek zich geroepen voelen om het electoraat te hulp te schieten en hoppa: een nieuwe maatregel is geboren.

Ergens in Amsterdam op een bushokje geplakt: Een band met de natuur hoef niet onder je auto te zitten.Het is een voortdurende afweging van belangen. We stellen toezichthouders en handhavers aan, want orde moet er zijn. Maar ze moeten wel op tijd een oogje dicht kunnen knijpen. Er zijn immers economische belangen in het geding. De lokale economie verdient toch aan al die zwijnenknuffelaars?

In onze moderne maatschappij hebben we het vaak over de natuur alsof dat iets is waar je in je auto naar toe moet rijden. We vergeten dat wij zelf ook onderdeel van die natuur zijn. Wij maken onderdeel uit van een systeem dat in z’n omvang en complexiteit lastig is te begrijpen. Laten we het dan maar gewoon respecteren.

Gemak dient de mens?
shame_on_hunters (via Facebook)We leven in een maatschappij die gewend is dat biefstukjes vers van de struik geoogst worden en alleen nog verpakt hoeven te worden. Doden, slachten, bloed? Nee daar willen we niets van weten. We eten liever een stukje vlees van een dier dat bij zijn geboorte al voorbestemd was om door de mens gedood en geslacht te worden, geen enkele kans om te ontsnappen. Nee, het bemachtigen van  een dier dat in de vrije natuur een natuurlijk leven heeft vinden we wanstaltig en niet meer van deze tijd. Een maatschappij waarin supermarkten voorgeschild en gesneden fruit verkopen omdat wij of niet met een aardappelschilmesje om kunnen gaan of er geen tijd voor hebben of zin in hebben. Een maatschappij waarin specialisaties en uitbesteden de norm worden. Kinderen opvoeden? Dat doet de juf of de meester toch? Moreel normbesef bijbrengen? Dat is een taak voor de trainer van de jeugdelftallen, niet voor papa en mama. Wij willen in onze kwaliTIJD toch liever niet de boeman uithangen.
Vragen we ons ooit af wat voor voorbeeld we zijn voor onze kinderen, wat we ze meegeven, hoe zij straks als volwassenen functioneren als onderdeel van de natuur?

We zien verenigingen niet langer als clubs met een gezamenlijk doel dat we collectief bereiken. Nee van een vereniging worden we wel lid, maar we voelen ons klant. We stellen eisen, leggen de lat hoog voor ‘de mensen van de vereniging’ die als vrijwilliger aan de slag zijn. We betalen contributie, niet om onze collectieve kosten te dekken, nee daar willen we dienstverlening voor terug. Je zult de verenigingsbesturen de kost moeten geven die wel eens de vraag gekregen hebben of er ook een klachtenregeling is. Stel je voor: niet langer een ideeënbus in het clubhuis maar een klaagmuur. Het draait steeds vaker om: “ik wil, ik wil…. dat jij iets voor mij doet”. Als er iets niet loopt zoals we zouden willen dan is de eerste reactie wijzen naar iemand die zijn werk niet goed heeft gedaan. Onze afhankelijkheid van anderen neemt steeds verder toe. Komen we steeds verder van de natuur af te staan? Ja, maar dat doen we vooral zelf! Het is hoog tijd dat we elkaar helpen om niet langer ‘Onbewust Onbekwaam’ maar ‘Bewust Onbekwaam’ te worden. Pas wanneer we ons bewust zijn van onze onwetendheid of onbekwaamheid kunnen we op zoek gaan naar ontwikkeling en meer begrip.

Het dilemma: jachthond of prachthond?
Het is een trend in de moderne wereld. Honden zijn steeds vaker een luxe-artikel. Ze moeten er mooi uitzien, bijzonder zijn en makkelijk in het onderhoud. De tijd waarin honden vooral functioneel moeten zijn komt steeds verder weg te liggen. We vergeten gemakkelijk dat het trainen, selecteren en fokken van honden voor specifieke doelen onderdeel is van ons culturele erfgoed. Dr. Paul de Vos (bioloog, kynoloog en voorjager) maakt zich hier al jaren sterk voor.

In de Randstad zien wij steeds vaker mensen die vallen voor het uiterlijk en de uitstraling van een hond. Over Bauke krijgen wij zeer regelmatig, van volkomen vreemden, opmerkingen als: “Wat een prachthond, wat is dat er voor een…?” Ook zien wij met een zekere regelmaat mensen die met een staande hond lopen en deze vooral geselecteerd hebben op zijn krachtige, gespierde uitstraling. En het is enig dat het een jachthond is, dat geeft net dat extra accent. Het geeft je een alibi om ook eens in iets groens te lopen of naar een country fair te gaan.
We vergeten zo makkelijk dat er fokkers en rasverenigingen actief zijn om een ras in stand te houden. We staan er vaak helemaal niet bij stil dat wij als hondenbezitters ook een belangrijke functie hebben bij het in stand houden van ons geliefde ras. Al heb je een hond alleen gekozen voor zijn uiterlijk, als het een werkhond is dan heb je als eigenaar een functie in het gezond houden van het ras.

Instant: klaar terwijl u wacht…
Wij hebben er ook bewust weerstand tegen moeten bieden. Bij onze eerste honden was dat lastiger. Dan ben je onzekerder, meer onder invloed van de (meer ervaren) omgeving.
Ik heb het over de race die begint op het moment dat je de pup voor het eerst over je eigen drempel laat stappen.

“Hoe oud is je hond? Oh, dan moet hij dit of dit al wel kunnen! Wat!?!?! Je hond is 2,5 jaar oud en heeft nog geen KNJV diploma?”

Het lijkt wel alsof er een soort nationale sport is om de hond zo snel mogelijk klaar te hebben. Wij doen daar sinds Bauke niet meer aan mee. Alles gaat in ons en in zijn tempo. We maken stappen, leren volop en genieten daar met volle teugen van. Dat ik de balsturigheid van een jonge draadhaar niet volledig heb onderdrukt met dressuur en appél is voor ons geen probleem. Graag zelfs, zo houden we een initiatiefrijke hond waarmee het fijn werken is.

Post uit de jachthondengroep op FacebookWe komen ook combinaties tegen die al wel met hele jonge honden forse prestaties leveren. Als dat niet ten koste van het initiatief en de energie van de hond gaat dan is dat prachtig en kunnen wij daar erg van genieten. Bovendien moet iedere eigenaar/voorjager eigen keuzes maken. Maar we komen ook hondjes tegen die op KNJV proeven mooie cijfers halen voor de apporteer- en dirigeeronderdelen maar bijvoorbeeld op het vooruitsturen/komen op bevel niet meer ‘vrij’ bij de baas weg te krijgen zijn.

Gelukkig zien we ook ervaren trainer/ (v00r)jagers bewust kiezen voor een geleidelijke, stapsgewijze ontwikkeling. Niet dat we die steun echt nodig hebben maar het is wel mooi om te zien dat ook anderen er bewust aandacht voor vragen. Het is zo verleidelijk om succes op succes te stapelen. Maar dan is je hond met 3 jaar helemaal klaar. En dan?

Ik doe nu alles een tandje rustiger, dan heb ik er ook langer plezier van. 😀

Een gezonde basis…
Of we dat nu leuk vinden of niet, de natuur ontwikkeld zich op basis van selectie. Voor een deel is dat natuurlijke selectie. Waar het rashonden betreft is dit vrijwel altijd een proces van observaties, beoordelingen en zorgvuldige afwegingen en keuzes. Hoe meer er te kiezen valt hoe meer er te selecteren is. Dit is waar keurmeesters en fokkers zich druk over maken. Het verstandig fokken van een nest is echt een stuk ingewikkelder dan een reu bij je teef laten lopen en goed voor de pasgeboren pups zorgen. Ieder ras heeft baat bij een zo groot en rijk mogelijke genenpool waar uit gekozen kan worden. Iedere hond is potentieel onderdeel van die genenpool.

Van ieder gefokt nest jachthonden zal een deel van de hondjes hopenlijk terecht komen bij mensen die de honden nodig hebben vanwege zijn werkcapaciteiten. Deze honden zullen hun aanleg en eigenschappen in de praktijk aantonen. Ze zullen in dat werk ook vervulling vinden van hun natuurlijke behoeften.

Maar van ieder nest zal ook een deel van de hondjes terecht komen bij mensen zoals wij, die de honden niet nodig hebben vanwege de werkcapaciteiten. Maar ja, de fokker heeft zo z’n best gedaan om al die werkcapaciteiten er in te fokken. Gaan we nu de natuurlijke aanleg van onze prachthond ontkennen, of erger nog, onderdrukken? Dat is natuurlijk een optie maar daar zal je hondje niet gelukkiger van worden. Op menig KNJV cursus is wel iemand te vinden die ‘is doorverwezen’ om iets aan probleemgedrag te doen.
Wij hebben in redelijk korte tijd een aantal voorjagers gesproken die met een staande hond actief waren in het werk ná het schot en nog nooit hadden overwogen hadden om de aanleg vóór het schot eens te bekijken. Er zaten zelfs mensen bij die geen idee hadden wat werk vóór het schot behelst. Laat staan dat ze er aan gedacht hebben om zich er eens in te verdiepen.

Een gezonde basis onder een (jacht)hondenras vergt besef bij fokkers, jagers en rasverenigingen dat een grote genenpool van belang is en dat daar dus ook de zogenaamde Aai- en Haardhonden deel van uitmaken. Je zult als fokker maar je best hebben gedaan op een kwalitatief hoogstaand nest waarbij 9 van de 10 pups naar (nog) niet actieve voorjagers gaan. We zullen dus met z’n allen ons best moeten doen om ook mensen die een prachtige staande ‘aai-en-haardhond’ hebben te helpen waardering te krijgen voor het allround karakter van hun hond.

Een gezonde basis vergt dus ook het besef bij hondeneigenaren dat ze een verantwoordelijkheid naar het ras hebben. Niet alleen om hun eigen hond lichamelijk en geestelijk gezond te houden. Maar ook om de natuurlijke aanleg en de ingefokte eigenschappen te respecteren, te onderhouden en te tonen. Dat is goed voor het ras maar ook enorm leuk voor je eigen hond.

Van ‘onbewust onbekwaam naar ‘bewust bekwaam’
Tenslotte vraagt een gezonde basis van rasverenigingen het besef dat ze activiteiten in de breedte moeten ontwikkelen. Van oudsher zijn de actieve gebruikers van honden en fokkers het zwaarst vertegenwoordigt en het meest actief in verenigingen. Er zullen echter ook activiteiten ontwikkeld moeten worden voor de groep ‘onbewust onbekwamen’ en de groep ‘bewust onbekwamen’.
De groep ‘onbewust onbekwamen’ zal aan de hand genomen moeten worden om te ontdekken dat hun hond gelukkiger is wanneer z´n aanleg af en toe aangesproken wordt. hoe hun hond onderdeel is van cultureel erfgoed, dat jacht en natuurbeheer nodig zijn. Ze zullen geholpen moeten worden bij het ontdekken wat zij zelf zouden kunnen doen.
De groep ‘bewust onbekwamen’ zal baat hebben bij activiteiten die stapsgewijs, zonder al te hoge drempels, zowel de hond als de baas in staat stellen om eigenschappen te ontwikkelen en te tonen.

Ooit was ik zelf ook een ‘onbewust onbekwame’. Totdat ik, vandaag dertig jaar geleden, de liefde van mijn leven vond en door haar geïntroduceerd werd in de, toen nog, magische wereld van de werkende jachthond. Het werd duidelijk hoe mooi en intens de band tussen een hond en z’n baas kan zijn wanneer je wilt leren en ontwikkelen. Het werd duidelijk dat het houden van een hond niets te maken heeft met vier keer per dag een rondje in het park, een kleedje voor de kachel en twee keer per dag een bak voer.
Ik heb het geluk gehad dat ik op de juiste momenten op sleeptouw genomen ben of een schop onder mijn kont gekregen heb van mijn lief natuurlijk maar ook van Joop, ‘de Wimmen’, Jan, Moniek, Angela, Cor, Rico, Hans, Marcel, Willem, Chiel, Cees, Paul, Johan, Peter, Simon en vele, vele anderen. Ik heb ook het geluk gehad om anderen op sleeptouw te mogen nemen en daar enorm veel van te leren.

En Bauke….?
Bauke is een Duitse Staande Draadhaar. Volgens de rasstandaard zou hij een allround jachthond moeten zijn. De fokster heeft in ieder geval haar uiterste best gedaan om een allround hondje te fokken. Wij vinden Staande honden mooi, uitdagend en meestal erg plezierig in de omgang. Wij genieten er van om Bauke actief te zien maar we genieten er ook van om Bauke na de jacht, een proef, training of wedstrijd tevreden aan onze voeten te hebben.

En dus willen wij Bauke graag de kans geven om zich in het werk vóór en na het schot te ontwikkelen en te tonen. En natuurlijk vinden wij het werken met en het ontdekken van onze Baukmans geweldig om te doen. Dat scheelt natuurlijk 😉

Niet uit een pakje…
Maar Bauke hebben wij niet uit een pakje. Een mooie band met je hond opbouwen is erg leuk maar wel hard werken. het vergt motivatie, energie en inzet. Voor niets gaat de zon op. Ook in dit geval.
Wel met een jachthond rond willen lopen maar er voor de rest niets mee doen is jammer voor de hond en draagt niet bij aan de instandhouding van het ras.

We gunnen iedere draadhaar de kans om te laten zien dat hij een allround jachthond zou kunnen zijn. Ik gun iedere potentiële jachthondeneigenaar een leerzame, actieve ontdekkingsreis. Zelf geniet ik er nog steeds van.
Ik weet meer niet dan wel en dat besef is heerlijk 😀

Zo dat is er uit…., het werd tijd. 🙂

2 gedachten over “Een (jacht)hond uit een pakje…”

  1. uit het hart gegrepen………..mooi stuk!
    zelf vind ik het werk vóór het schot het mooist van een “staande” hond.
    toen ik ooit vertelde aan het eind van een jachtdag, dat wij jagers eigenlijk in dienst van de hond zijn, want wij hoeven alleen maar te schieten, keek men alsof ze water zagen branden.
    de hond zoekt, wijst aan en na het schot zoekt en brengt hij het stuk ook nog eens.
    het ontwikkelen van de eigenschappen van een staande jachthond is fantastisch om (samen) te doen.
    Chris en Moniek, jullie zijn uit het goede hout gesneden om veel plezier aan de natuur en Bauk te beleven.
    Jammer dat bovenstaand stuk bij maar zo weinig publiek terechtkomt…..
    Ga zo door!

    Groet Cees

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.