KNJV week 18: Applaus (of niet…?)

Net als vorige week hadden we de velden langs De Polderbaan als trainingslocatie. Wemelde het vorige week nog van de hazen, deze week hadden ze een andere plek opgezocht. Ook vandaag stond in het teken van het werk met schot en wild.

Voor Bauke staan deze trainingen in het teken van het opbouwen van routine in het apporteren van wild, met verleiding.

Onze jonge onderzoeker is behoedzaam en moet altijd eerst alles aan een uitgebreid onderzoek onderwerpen. Dat is niet alleen met wild het geval. Ook met nieuwe dummies merkten we dat. Kwam er een veerdummy of een dummy met een konijnevelletje dan was het helemaal niet vanzelfsprekend dat dit ook in de bek genomen werd. Na een weekje de buit naar huis mogen dragen was het ijs gebroken en werden deze dummies als ‘normaal’ geapporteerd.

Bij wild ligt dit natuurlijk iets lastiger. Zeker voor een randstedelijk voorjager. Ziet u mij al lopen met een konijn of eend op de arm tijdens de uitlaatrondjes? Dat ligt in ons dorp toch wat lastig. Ik heb al eens de vraag gehad: “zag ik jou nou met een dood konijn lopen?”, terwijl ik gewoon met een konijndummy liep.

Het draaide vanavond natuurlijk niet alleen om Bauke. Met een redelijke bezetting waren er meer hondjes in de weer. Ook trouwe volger Cees was van de partij met zijn korthaar Omar.

Het was de avond waarin een aantal honden mooie actie lieten zien terwijl een aantal honden echt moeite hadden om wild binnen te brengen.

Omdat beelden meer zeggen dan woorden hieronder een aantal platen van een leerzame avond.

Bauke vertrekt op het commando 'Apport!'

Bauke is, zoals altijd, erg enthousiast. Zodra het commando ‘Apport!’ klinkt gaat hij spoorslags op weg.

Standaard ritueel is het onderzoek op de valplaats. Het stuk wordt aan een nauwgezet onderzoek onderworpen. Onder druk van het apport laat Bauke het stuk meestal liggen.

Met een beetje ‘gek doen’ en verleiden is de interesse toch snel gewekt.

En als je dan vertrekt dan lijkt het konijn een staande ovatie te geven 🙂

Verandering van spijs doet eten…

Tja, je traint intensief met zijn tweetjes en dan staat manlief op donderdagavond samen met Baukmans in het veld. Dan gaat het toch een beetje kriebelen. Gelukkig had Hans een van zijn honden meegenomen die ook wel wat actie wilde. En dus kon Monique nog heel even een andere hond voorjagen.

Al met al was het een gezellige en leerzame avond. Tijdens de nazit genoten we van de koffie van Sandra. Leuk om te horen dat John met Lizzie toch wat najaarsveldwerk wil gaan doen.

Voor de komende dagen is het belangrijk om al het leuke werk alleen maar te doen met wild. We trainen dus NIET met dummies. Het oppakken van, en lopen met wild moet een tweede natuur van onze Bauke worden.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.