KNJV week 23: De laatste loodjes

Donderdag 15 september 2011. Een half uurtje eerder dan normaal en een nieuwe verzamelplek. Mooi zonnig weer en een klein zuchtje wind. Een boerenerf aan de IJweg in de Haarlemmermeer loopt vol met blik. Iedereen komt voor de laatste trainingsavond waarbij we in de bieten mogen trainen met hulp van een geweer.

Als wij met Bauke aan komen rijden zijn andere combinaties uit onze groep al druk met aangelijnd volgen langs het achtje.

Bauke boft, denkt hij, want direct aan het boerenerf begint een plak bieten. Direct uit de auto een achtje lopen  aan de rand van een bietenveld? Tja dan is Baukmans er met het koppie niet helemaal bij en zitten er wel wat schoonheidsfoutjes in het volgen.

Nadat iedereen even de kans had gekregen om het appèl even aan te zetten vertrokken we achter het officiele geweer aan het bietenveld in. Tegen de wind in, dat dan weer wel. We liepen door de bieten naar de hoge kant van het veld om daar, met de wind in de rug, op linie te wachten op onze beurt.

Leerpuntje van de dag wat ons betreft: De volgende keer zou het goed zijn om de randstedelijke voorjagers, voordat we het veld in gaan, even bij te praten over veldetiquette. Als je dat niet weet, sta je er ook niet bij stil. Ook al ben je als landbouwer nog zo’n gepassioneerd jager en hondenman, het is natuurlijk niet de bedoeling dat een groepje voorjagers een tweebaans snelweg door je bietenveld aanlegt. En stel je voor dat er even een uitstapje gemaakt wordt in de aardappelen. Je moet er niet aan denken.
Verplaatsen in het veld? Dan zoeken we dus eerst een route uit waar we zo min mogelijke gewasschade toebrengen. Bijvoorbeeld door een spuitspoor op te zoeken. Als we de hond gaan voorjagen dan is dat natuurlijk anders.

Voor Bauke lastig om de aandacht bij het geweer te houden. Zijn neus wilde maar één kant op…

De trainers en het geweer hadden positie op ongeveer 40 meter in het veld. Met eend en dummy werden alle honden gestimuleerd om na het schot, met de wind in de rug, een apport in de bieten te doen. Niet alle honden waren helemaal vrij op het schot. De meeste honden vonden in het schot een extra stimulans.

Bauke was aan de beurt, we liepen naar de inzetplaats. Direct was er aandacht en rust… dacht ik. Daarom de lijn af en wachten.

Bauke zag het geweer omhoog gaan en besloot vast te vertrekken. Omdat we in de afgelopen week moeite hadden met apport van konijn en eend was het in mijn ogen, deze ene keer, niet zo erg dat hij insprong. Ik had liever een hond die vurig op de eend af ging en hem in hetzelfde vuur apporteerde dan dat ik hem moest terughalen en de snelheid en animo uit het apport halen.

Na het vuren en werpen van de eend was Bauke snel ter plaatse. Grote belangstelling voor de eend maar hij wilde hem niet pakken. Ook niet nadat de trainers stimulerende acties ondernamen. Neen, Bauke besloot dat het met dat apport niets ging worden en begon voorzichtig, tegen de wind in, slagen te maken. Tja, dat was de bedoeling niet. Dus op de fluit KomVoor!, geen reactie. Een verbaal FoeiHond!, geen reactie. Dan maar de straffluit. Héhé, even aandacht voor de baas. Weer op de fluit KomVoor! en ditmaal kwam Baukmans in een slag zowaar recht voor mijn voeten. Aanlijnen en klaar.

Ten oosten van ons zagen we dikke zwarte rookwolken opstijgen. Aan de Sloterweg in Amsterdam stonden een aantal tuinhuisjes in de brand. Behalve afleiding door nieuwsgierigheid hadden wij er geen last van. Bauke moest rustig aan de kant blijven terwijl de andere honden hun beurt mochten benutten. Het was voor ons jonge staandertje lastig. Dit geknal en gegooi dat doe je niet in een bietenveld. Nee het was duidelijk dat Baukmans hele andere plannen had. Onrustig en ongedurig zat hij de avond uit.

Ook Lizzie was onrustig maar kon uiteindelijk de eend binnenbrengen en aan John ter hand te stellen.

Hij deed het twee weken geleden en hij deed het vanavond weer. Luc zette Max in. Op het schot vloog Max weg, apporteerde de eend en stelde deze keurig ter hand.

Je zag Luc weer groeien van trots, en terecht! Geweldig gedaan.

Nazoek…
Niet alles gaat altijd even goed. Soms is er, ook tijdens een training in de bieten, een eend of een dummy zoek. Gelukkig was Cees onder handbereik met zijn trouwe gezel Sharif.
Terwijl de ene hond werkt op zijn apport is Sharif druk met de nazoek.

Uiteindelijk zorgen deze oude rotten in het vak dat al het trainingsmateriaal ook weer binnenkomt.

Sharif stelt apport ter hand van CeesNadat alle honden aan bod waren gekomen trok de groep van Hans zich terug op het erf om onder de invallende schemering na te praten en te genieten van een heerlijke bak koffie.

Voor Bauke was het duidelijk, er was zo, in de bieten, helemáál geen lol aan… en zo is het.


3 gedachten over “KNJV week 23: De laatste loodjes”

  1. The Morning After…
    Gisteren had Baukmans toch een spannende dag met nieuwe indrukken. Grote(re) groep. Geweer. Eenden en natuurlijk de bieten waar deze keer heel iets anders verwacht werd. Vandaag dus geen trainingsdag. Wel lekker rennen natuurlijk. We hebben heerlijk gelopen in De VenneperHout. En wie zagen we, op de terugweg, in de verte aankomen…?

    Big Smile…
    Ja, we zagen op een paar honderd meter afstand een enorme glimlach -van oor tot oor- met daarboven een zonnebril en daaronder een bruine Labrador Retriever.
    Dat lijkt Luc wel…. Toen de glimlach dichterbij kwam en we wat meer details konden zien bleek het inderdaad Luc te zijn die het succes van gisteren met Max ook even ging vieren in De Hout. Mooi om te zien.
    De jongste hond (11 maanden) van de groep met (ooit) een onervaren voojager eindigt zijn eerste KNJV cursus op deze manier…. Super!

    We spreken af om elkaar in het naseizoen te treffen om samen door te trainen.
    Leuk, we kijken er naar uit… en dat doen we :-)!

  2. Leuk verslag en wat een mooie gelegenheid om in de bieten te mogen trainen, ik denk dat maar weinig boeren dit kunnen waarderen maar de voorjagers des te meer !

    1. Aad,
      Dank voor je reactie. We zijn zeker blij met de trainingsgelegenheden bij KNJV afd Haarlem. Het is in de randstad niet altijd kommer en kwel.
      De eer gaat natuurlijk volledig naar de het trainerskorps en hun netwerk 🙂
      Chris

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.